apostelen

Deze infographic analyseert het 'apostolische netwerkmodel' als een manier om de verspreiding van het vroege christendom en de vorming van de canon van het Nieuwe Testament te begrijpen. Dit model stelt dat apostelen en hun directe medewerkers strategisch geografische sleutelposities in de Romeinse wereld innamen om zo het nieuwe geloof effectief te verspreiden en te consolideren, en daarbij ook vroeg-christelijke geschriften te produceren die later deel van het Nieuwe Testament zouden worden. Het benadrukt de interactie tussen de gezaghebbende figuren, hun geschriften, missionaire reizen, de lokale geloofsgemeenschappen en de intellectuele en juridische infrastructuur van die tijd.

De passage in Galaten 2:1-10 beschrijft een belangrijke ontmoeting van Paulus met de apostelen in Jeruzalem, waarvan de precieze datering en relatie met de gebeurtenissen in Handelingen 15 vaak discussie oproept. Deze infographic analyseert diverse chronologische scenario's en concludeert dat een onvermeld bezoek vóór Paulus' eerste zendingsreis (ca. 47 n.Chr.) of vóór het Concilie van Jeruzalem (ca. 49 n.Chr.) de beste aansluiting biedt op de context.

De Heilige Geest werkt door de herinneringen van ooggetuigen.

Deze infographic legt uit hoe de inspiratie van het Nieuwe Testament plaatsvond, niet als dictaat maar via de goddelijk geleide herinnering van ooggetuigen. Het proces omvat het zien, onthouden, door de Heilige Geest in herinnering brengen, verdieping van inzicht en uiteindelijk het opschrijven tot geïnspireerd Schrift.

Een nieuwe visie op het ontstaan van het Nieuwe Testament

De vroege christelijke geschriften, die het Nieuwe Testament vormen, zijn niet willekeurig ontstaan, maar zijn het product van een uitgebreid netwerk van apostelen, gemeenten en schrijvers. Lucas speelde hierin een centrale rol door bronnen te onderzoeken, vergelijken en ordenen. De diversiteit aan documenten, geschreven voor verschillende contexten, resulteerde in een betrouwbaar en samenhangend geheel dat de boodschap van getuigen naar generaties overbracht.

Van levende herinneringen naar gezaghebbende geschriften

Het Nieuwe Testament is ontstaan uit een complex netwerk van ooggetuigen, helpers en steden, die gezamenlijk de herinneringen aan Jezus documenteerden en verspreidden. Dit proces omvatte mondelinge overdracht, het schrijven van teksten door apostelen en hun medewerkers, en de zorgvuldige bewaring en verspreiding van geschriften over verschillende gemeenten heen, culminerend in de verzameling die we nu kennen als het Nieuwe Testament. De infographic toont de evolutionaire stappen van mondelinge overlevering naar vastgelegde, gezaghebbende geschriften.

Deze infographic legt uit hoe de vroege christelijke gemeenschap de Oudtestamentische geschriften interpreteerde om aan te tonen dat Jezus (de beloofde Messias) moest lijden, sterven, opstaan en verhoogd worden. Dit 'Messiaanse Bewijsdossier' vormde de kern van hun verkondiging en wordt overal in het Nieuwe Testament teruggevonden. Het Benadrukt dat de Nieuwtestamentische geschriften niet los van het Oude Testament ontstonden, maar als een uitleg en vervulling daarvan.